Pilot

Lara: Jonge vrouwen rapporteren meer dan 3 keer meer mentale gezondheidsproblemen dan mannen.

Annemieke: In dit project staat het proces centraal, niet het eindbeeld, maar voortdurende beweging daar naar toe. Dit werk "return of the unafraid" is ontstaan als een traject waarin ons lichaam, de herinneringen en de materie elkaar blijven beïnvloeden.

Het begint met schetsen - een vrouw die lijkt te rusten, ze draagt een donker masker van dikke lagen oliekrijt dat haar gezicht bedekt. Meerdere keren uitgeveegd met vingers om de zwaarte te verbloemen, om daarna weer dik aangebracht te worden. Niet uitgesproken, niet benoemd, maar voelbaar als spanning aan het oppervlak.

De kunstenaar gebruikt het niet om pijn af te beelden, maar om de echo van een ervaring voelbaar te maken.

Gaandeweg verandert de oriëntatie. Het linnen wordt gedraaid, gekanteld en rechtop gezet. De horizontale figuur met haar masker wordt nu de onderlaag. Ze hoeft niet zichtbaar te zijn om betekenis te dragen. Door op te staan en haar wereld te draaien neemt ze haar agency terug. Maar de zwaarte van het masker zal ze nooit verliezen.

De nieuwe lagen die haar houding veranderen en versterken is geen poging om te herstellen wat verloren is gegaan, maar om ruimte te maken voor andere delen van haar leven dan het alomvattende verlies dat ze eerder ervaarde. De kunstenaar blijf luisteren naar de verhalen en gevoelens die mogen blijven, die mogen veranderen en hoe deze elke dag anders kunnen zijn. Omgaan met verlies verloopt niet lineair.

Trauma is niet expliciet zichtbaar, maar het vormt wel de onzichtbare architectuur voor veel jonge vrouwen.

"return of the unfraid" toont de ontwikkeling, hoe een beeld kan kantelen, hoe haar lichaam opnieuw georiënteerd kan worden en hoe de kunstenaar door lagen, richtingen en materialiteit iets terug kan vinden dat ooit werd weggeduwd.

In het proces transformeert de kwetsbaarheid. De jonge vrouw troost eerst haar jongere zelf, de laag die eerst bevroor. Naarmate de lagen zich vermengen, geeft de geheelde jongere zelf terug wat we dachten dat verloren was gegaan: onbevangenheid, speelsheid en het vermogen op momenten van veiligheid opnieuw toe te staan. Deze wisselwerking: eerst gehouden worden, dan weer zelf kunnen houden, vormt de kern van het werk.

Het masker wordt niet weggepoetst, maar bepaalt ook niet langer de richting. Ze wordt nu een structuur waar groei tegen mogelijk wordt, een oppervlak waarop iets nieuws kan bloeien.